• “Bu hiperaktif çocuk bütün gün yerinde duramıyor.”
• “Benimki o kadar sızlanıyordu ki, her şeye bütün gün ağlıyordu.”
• “Biz çok utangacız, bizimki kimseyle konuşmuyor.”
• “Bizim oğlan her şeyden korkuyor, korkaktır.”
• “O kadar geveze ki bir dakika bile susmuyor.”

Çoğu zaman, ailelerin çocukları hakkında, yukarıdaki cümlelere benzer etiketlerle, başkalarıyla birlikteyken karşılaşırız. Ebeveynler konuşurken bu tür cümleler çok normal görünse de, asıl önemli olan bu etiketlerin çocuklara nasıl bir mesaj verdiği ve çocuğun o anda nasıl hissettiğidir.

Ebeveyn veya çevre tarafından yapıştırılan “etiketler” zamanla çocuğun kimliği haline gelebilir. Çoğu zaman, yapıştırılan etiketlerle, çocukların şikayet edilen alanlarının ve diğer olumlu davranışlarının gelişimi engellenir.

Her çocuğun farklı olduğunu, farklı yeteneklere sahip olabileceğini ve farklı davranışlar sergileyebileceğini unutmamak önemlidir.

Çocuğa genel bir etiket yapıştırmak yerine, çocuğun davranışlarına ve olumlu yönlerine odaklanmak önemlidir.