Cezalandırma kavramı, birçok ailenin çocuklarıyla yaşadıkları sorunlara çözüm bulma sürecinde başvurduğu yöntemlerden biri olmakla birlikte etkili bir yöntem değildir.

Örneğin; bir çocuk evde masayı çiziyor ve bu durumdan rahatsız olan aile, çocuğa ceza vermek için parka gidemeyeceğini söylüyor. Çocuğun bu davranışıyla ailenin verdiği ceza arasında hiçbir bağlantı yok. Bu tutum, çocuğun davranışı söndürmek yerine aileye karşı saldırganlığını artırabilir.

Ancak ailenin bu çocuğuna; neden koltukları çizmemesi gerektiğini açıklamalı, koltuk temizleme sürecinde ona bir görev vermeli ve çocuk aynı davranışı tekrar sergilerse, boyalarla ilişkisini bir süreliğine kesmelidir. Bu şekilde çocuk, davranışının sorumluluğunu almış olur. Aynı zamanda bu örnekte cezadan ziyade yaptırımın olduğunu ve yaptırım ile davranış arasında bir ilişki olduğunu görebiliriz.