Minik bedenler için anne babaların “hayır” kelimesini kullanmasının çok etkili olmadığını biliyoruz.

Bunun yerine, kapsayıcı, sağlıklı sınırlar sunan ve anlaşıldıklarını hissettiren söylemlerde, ailelerin sesi daha çok duyulur ve çocuklar daha işbirlikçi tutumlar sergileyebilir.

-Bu çizgi filmi bir daha asla izleyemezsin.

“Bu çizgi film insanı gerginleştiriyor. Bundan uzakta güvende olmanı istiyorum.”

– Bugün yediğin abur cuburlar yeter artık. Bitti, bir daha yiyemezsin.

“Bugün çok şeker tükettik. Bir dahaki sefere sana hangi dondurmayı alalım?”

-Yeter artık, kaç dakika kaldı? Acele edin, gidiyoruz.

“Bugün burada çok eğlendin. Buradan ayrılmak istemiyorsun ama artık gitme zamanı. Dönüşte metroya binmeye ne dersin?”

-Hemen tableti elinizden bırakın, bugün hep onun başındaydınız, yeter artık.

“Tablet kullanırken çok eğleniyorsun ama bugün yeterince ekran süresi geçirdin. Yarın ekranda ne izlemek istersin?”

-Yemeklerinizle oynamayın artık, o tabak çabuk biter.

“Sanırım artık yemek istemiyorsun, bu yüzden tabağını kaldırıyorum.”

-Hayır, şimdi tatlı yiyemezsin.

“Şu anda tatlı yemeyi çok istediğini biliyorum, tatlını akşam yemeğinden sonra yiyebilirsin.”

-Ona dokunma.

“Lambaya dokunmak istiyorsan, birlikte keşfedip incelemeye ne dersin?”

-Bu sözleri kimden öğrendin? Bir daha asla duymayacağım.

“Bu sözler sana farklı gelebilir ama bunları kullanmana izin veremem çünkü başkalarını incitebilir.”

-Neden çekmeye devam ediyorsun?

“Sanırım bana söylemek istediğin bir şey var. Birine dokunduğumuzda, nazikçe dokunuruz.”